Twaalf dagen na het overlijden van mijn man betrapte ik mijn buurvrouw terwijl ze over mijn schutting klom met tassen vol appels. Ik dacht dat ze het fruit wilde hebben, totdat ze een geheim van 27 jaar geleden onthulde.
Mijn man, Daniel, behandelde onze appelbomen alsof ze deel uitmaakten van het gezin.
Elk jaar in september wandelde hij door de tuin met een snoeischaar in zijn achterzak, waarbij hij de takken inspecteerde en de appels in zijn handpalm draaide alsof ze hem konden vertellen wanneer ze rijp waren.
“Als het klaar is, hoef je er niet voor te vechten.”
Die middag volgde onze achtjarige zoon Ben hem van boom tot boom met een mandje.
‘Niet die,’ zei Daniel toen Ben naar een felrode appel greep.
Ben fronste zijn wenkbrauwen. “Het ziet er klaar uit.”
“Uiterlijk kan bedrieglijk zijn. Geef er een kleine draai aan.”
Ben probeerde het opnieuw. De appel bleef stevig aan de tak hangen.
‘Zie je wel?’ glimlachte Daniel. ‘Als het klaar is, hoef je er niet voor te vechten.’
Ze kende Daniel al jaren voordat ik hem ontmoette.
Ik wilde dat soort middagen graag koesteren.
Daniel was de laatste tijd vaker moe, en hoewel we er allebei niet veel over zeiden waar de kinderen bij waren, was ik hem te nauwlettend in de gaten gaan houden. Hoe lang hij uitrustte na het beklimmen van de ladder. Of hij zijn avondeten opat. Hoe vaak hij over zijn borst wreef als hij dacht dat ik niet keek.
Hij betrapte me erop dat ik staarde. “Claire, maak je geen zorgen.”
“Dat was ik niet.”
Het had me nooit iets kunnen schelen.
“Je bent al zevenentwintig jaar met me getrouwd. Je bent vreselijk slecht in liegen.”
Voordat ik kon antwoorden, klonk er een stem over het hek.
“Dat is een behoorlijke oogst dit jaar.”
Onze buurvrouw Monica stond aan de andere kant en keek door de takken heen. Op haar vijftigste zag ze er altijd perfect verzorgd uit, zelfs als ze zogenaamd aan het tuinieren was.
Ze kende Daniel al jaren voordat ik hem ontmoette.
“Hij doet me gewoon aan iemand denken.”
Blijkbaar waren ze in dezelfde kringen opgegroeid en waren ze als jongeren een paar keer samen uit geweest.
Daniel had het terloops laten vallen toen Monica bijna negen jaar eerder het oude huis van haar ouders erfde en weer naast hen kwam wonen.
Het had me nooit iets kunnen schelen.
De oude geschiedenis was de oude geschiedenis.
De man was verdwenen in Monica’s huis.
Enkele minuten later stopte er een busje op Monica’s oprit, waaruit een jonge man met een gereedschapskist stapte. Hij was die zomer al meerdere keren bij haar huis geweest.
‘Uw loodgieter is terug,’ zei ik.
Monica keek hem aan. “Oude huizen. Er is altijd wel iets te vinden.”
De man keek opzij en stak een hand op.
Daniel beantwoordde het gebaar en bleef vervolgens nog een seconde staren.
‘Wat?’ vroeg ik.
Twaalf dagen later overleed mijn man.
‘Niets.’ Daniel wreef over zijn kaak. ‘Hij doet me gewoon aan iemand denken.’
“WHO?”
Daniel keek nog eens rond, maar de man was Monica’s huis binnengegaan.
“Ik weet het niet. Ik kan het niet plaatsen.”
Toen riep Ben hem terug naar de bomen, en het moment ging voorbij.
Daniel legde een hand op de schouder van onze zoon en keek omhoog door de takken. ‘Deze bomen zullen je blijven voeden, zelfs als ik er niet meer ben.’
Toen brak er een tak af.
Mijn maag trok samen. “Daniel.”
‘Wat?’ Hij gaf me die bekende glimlach. ‘Bomen leven lang.’
“Praat dan over hun lange levensduur. Niet over jouw verdwijning.”
Hij kneep in mijn hand toen ik me bij hen voegde.
Twaalf dagen later overleed mijn man.
“Mama?”
Die middag, toen we terugkwamen van zijn begrafenis, droeg ik de slapende Lily uit de auto, terwijl Ben naast me liep en Daniels oude pet tegen zijn borst geklemd hield.
Ik merkte de tuin aanvankelijk nauwelijks op. Ik was vooral bezig met de kinderen naar binnen te brengen, mijn schoenen uit te trekken en op de een of andere manier de eerste avond door te komen in een huis waar mijn man niet meer woonde.
Toen brak er een tak af.
Ik ben gestopt.
“Wat ben je aan het doen?”
Er klonk opnieuw een geritsel van achter de appelbomen.
‘Mam?’ fluisterde Ben.
Ik gaf hem de huissleutels en liep naar de tuin.
Monica hing half over onze schutting, haar bloemenblouse bleef haken aan een spijker. Aan onze kant van de schutting stonden twee grote tassen, volgestouwd met Daniels appels en peren.
Enkele seconden lang zeiden we allebei niets.
“Nou, hij is er nu niet, hè?”
Toen keek Monica me aan – en in plaats van schaamte zag ik irritatie, alsof ik degene was die iets had onderbroken waar ik geen recht op had.
‘Wat ben je aan het doen?’ riep ik geschrokken.
Monica trok haar blouse los van de spijker en klom naar beneden. “Wees niet zo egoïstisch, Claire. Ik ga hem verkopen. Ik heb het geld nodig.”
Ik staarde naar de twee tassen. “Je had het ook kunnen vragen.”
“Door het verdriet ben je hysterisch geworden.”
‘En zou je ja hebben gezegd?’
“Nee. Mijn kinderen eten die. Hun vader heeft ze verbouwd.”
Monica rolde met haar ogen. “Nou, hij is er nu niet meer, hè? Ze zullen alleen maar rotten.”
Een vreselijke seconde lang kon ik niet spreken.
Ben stond slechts een paar meter achter me en hield Daniels pet nog steeds vast. Ik zag zijn vingers de rand van de pet steviger vastpakken.
Ik ging tussen hem en Monica in staan.
“Je bedoelde er duidelijk iets mee.”
“Dit zijn niet jouw bomen, en dit is niet jouw eigendom. Durf het niet om nog eens op mijn land te komen.”
‘Och, alsjeblieft.’ Monica greep naar een van de tassen. ‘Je bent helemaal overstuur van verdriet.’
“Laat het fruit liggen en ga weg.”
Ze keek me lang aan voordat ze de tas liet vallen. “Je bent altijd erg beschermend geweest over dingen zodra je besluit dat ze van jou zijn.”
“Wat moet dat betekenen?”
Ik wist precies welk rood licht ze bedoelde.
“Niets.”
“Nee. Je bedoelde er duidelijk iets mee.”
Monica klom weer over het hek.
Voordat ze haar tuin in verdween, wierp ze nog een blik over haar schouder. “Grappig hoe erg je leven 27 jaar geleden afhing van één rood stoplicht.”
Ik verstijfde. “Wat?”
Het werd onze interne grap.
Vervolg op de volgende pagina.
