‘Hebben we nu echt ruzie over taart?’ vroeg Adrian op een avond, terwijl hij me vanaf de keukentafel aanstaarde.
‘We zijn niet aan het vechten,’ zei ik. ‘Ik leg uit waarom je ongelijk hebt.’
Huwelijk
Hij lachte zo hard dat hij bijna zijn koffie morste.
Dat waren de momenten waar ik later steeds weer aan terugdacht.
Niet de grote plannen. Niet de gastenlijst of de bloemen.
Ik herinnerde me zijn lach, de manier waarop hij tegen de toonbank leunde, en hoe zeker ik ervan was geweest dat we nog jaren voor ons hadden.
Zes weken voor onze bruiloft overleed Adrian bij een auto-ongeluk.
Pre-huwelijksbegeleiding
Er was geen waarschuwing. Geen afsluitend gesprek. Geen kans om iets belangrijks te zeggen.
Op een dag zat ik te bedenken waar ik zijn lastige oom zou neerzetten.
Vervolgens ging ik de spullen van Adrian identificeren.
Het ongeluk was zo ernstig dat we hem in een gesloten kist hebben begraven.
Ik herinner me dat ik naast zijn moeder, Colleen, stond tijdens de begrafenis en haar hand vasthield terwijl
Zwangerschap en kraamzorg
Ze lieten Adrian in de grond zakken.
Ze kneep zo hard in mijn vingers dat het pijn deed.
Geen van ons beiden zei veel.
Er viel niets nuttigs te zeggen.
Nadien bleven mensen me stilletjes aanspreken.
Ze omhelsden me, vertelden me dat Adrian van me hield en beloofden dat de tijd alles beter zou maken.
Ik knikte, omdat ik niet wist wat ik anders moest doen.
Ik vond dat de ergste dag van mijn leven.
Drie maanden later kwam ik erachter dat ik het mis had.
Ik ben bloemist.
Voordat Adrian overleed, waren bruiloften altijd mijn favoriete klussen geweest.
Ik vond het heerlijk om vóór de gasten aan te komen, wanneer de locaties nog onafgewerkt aanvoelden. Ik genoot ervan om te zien hoe lege ruimtes langzaam veranderden in feestelijke plekken.
Bloemen kunnen alles veranderen.
Een eenvoudige tafel krijgt een romantische uitstraling met het juiste tafelstuk.
Een koude balzaal werd warm door het groen en het kaarslicht. Een nerveuze bruid kon zich ontspannen zodra iemand haar een boeket in handen gaf.
Na Adrians dood kon ik niet meer
Ik kan zelfs niet naar een bruidsboeket kijken zonder te denken aan het boeket dat ik voor mezelf heb uitgekozen.
Ik neem geen huwelijksaanzoeken meer aan.
Wekenlang hield ik me bezig met verjaardagen, bedrijfsevenementen en het regelen van condoleances.
Alles behalve bruiloften.
Alleen al het horen van het woord ‘verloofde’ kan mijn maag doen samentrekken.
Maar uiteindelijk moest ik toch rekeningen betalen.
Verdriet weerhield de huurder er niet van om de huur te betalen.
Het leverde niet genoeg op om leveranciers te betalen of mijn winkel draaiende te houden.
Drie maanden na zijn begrafenis stemde ik er eindelijk mee in om weer bruiloftsopdrachten aan te nemen.
Ik zei tegen mezelf dat werken misschien zou helpen.
Die ochtend meldde een andere bloemiste met wie ik soms samenwerkte zich ziek en vroeg of ik een bruiloft voor haar kon verzorgen.
Ze klonk ellendig.
‘Ik weet dat het op het laatste moment is,’ zei ze. ‘Ik zou het niet vragen als ik je niet echt nodig had.’
Ik keek rond in mijn winkel.
Er stonden emmers met rozen bij de koelkast.
Mijn assistent was al bezig met het regelen van de leveringen.
