Een paar weken geleden was ik in de achtertuin aan het worstelen met mijn oude, temperamentvolle grasmaaier, toen het gebeurde. Mijn golden retriever, Mochi, lag tevreden uitgestrekt onder de eikenboom – gewaardeerd dankbaar dat tuinieren niet tot zijn overgenomenpakket.
Toen voelde ik het: een vage, aanhoudende jeuk aan mijn enkel. Niet helemaal een muggenbeet, niet helemaal een verdwaald grassprietje – gewoon… iets. Ik keek naar beneden.
En daar was het.
Een klein zwart stipje, stevig vastgehecht en vastbesloten om niet los te laten. Mijn maag draaide zich om. Zonder na te denken verwijderde ik het voorzichtigheid van mijn huid. Daar, onmiskenbaar tegen mijn handpalm: een gezamenlijke sterteek, herkenbaar aan dat een wit stipje op zijn tapijt.
Huidaandoeningen
Normaal gesproken trek ik me weinig aan van kleine ongemakken in de natuur. Een muggenbiet? Een beetje lotion, en ik ben er weer bovenop. Een bijensteek? Zelfs ijs erop, en ik ga verder. Maar teken? Teken ervoor dat ik wil gillen, huilen en doorgaan naar rennen binnen. Ze zijn niet alleen onaangenaam, ze kunnen ook schadelijke ziekten overbrengen.
Dit was mijn eerste ontmoeting met een teek. En natuurlijk moest het de gevreesde eenzame sterrensteek zijn.
Als je zelf ooit mee te maken hebt gehad, weet je welke paniek er dan opkomt. Zo niet, dan been ik je graag uit wat je moet doen – kalm, duidelijk en effectief.
Vervolg op de volgende pagina.
