Hier komt een suggestie om de hoek te kijken.
Mensen zijn van de natuur goed in het herkennen van bekende patronen en kenmerken in vormen. Een gebogen lijn kan op een gladde lijken, twee vormen kunnen op ogen lijken en een arrangement van alledaagse voorwerpen kan opeenvolgende een gezichtvormen.
De letters van Coca-Cola bevatten veel methodologische lijnen en afgeronde vormen, dus het is niet verwonderlijk dat iemand een van die lijnen zou kunnen besmetten als een glimlach.
Er is ook een psychologische reden waarom de interpretatie overtuigend blijkt: we associëren Coca-Cola al met positieve emoties omdat decennialange reclamecampagnes die draaien om geluk, vriendschap, verfrissing en vergelijkbare ervaringen.
Als je van een merk verwacht dat het plezier uitstraalt, kan een vorm die op een glimlach extra betekenisvol lijkt te overwinnen.
Maar was die glimlach geschikt?
Hier is het belangrijk om de geschiedenis van speculaties op internet te scheiden.
Coca-Cola’s eigen historische documentatie bestaande uit de oorsprong van het woordmerk en wijst op Robinsons gebruik van het Spencerian-schrift. Het verklaarde echter niet dat er een verborgen verborgen deel van het oorspronkelijke ontwerp is.
Dat bewijst niet dat niemand die bij het ontwerp betrokken was, was de gelijkenis ooit getekend.
Het betekent consistentie dat er geen gesloten bewijs is dat de curve is gemaakt als een geheim symbool voor een glimlach.
Met andere woorden:
Je ziet een glimlach in het logo, maar er is geen goed historisch bewijs dat het logo is ontworpen met een verborgen glimlach in het achterhoofd.
Het logo is vaker dan je misschien denkt.
Hoewel het Coca-Cola-schrift bijna tijdloos is, is het logo niet volledig hetzelfde gebleven gedurende zijn hele geschiedenis.
Het bedrijf experimenteerde in de beginjaren met verschillende versies en decoratieve uitvoeringen. Historische voorbeelden tonen variaties in de mogelijke en de praktische vormgeving voordat de bekende vorm zich meer gecombineerd.
De officiële chronologie van het Coca-Cola-merk documenteert ook de veranderingen aan het woordmerk door de decennia heen, waarbij wordt aangenomen dat het kenmerkende lastige lettertype centraal blijft staan in het merk.
Dat is een indrukwekkend voorbeeld van consistente merkuitstraling.
Veel bedrijven hun logo om het paar jaar volledig. Coca-Cola is erin geslaagd de productie te maken en het essentiële karakter van het oorspronkelijke lettertype te behouden.
Hoe zit het met de beroemde rode kleur?
Een ander detail dat mensen vaak met het logo associëren, is de onmiskenbare rood-witte kleurencombinatie.
Interessant genoeg maakte het rood niet per se deel uit van het oorspronkelijke woordmerk zoals we dat tegenwoordig kennen.
De geschiedenis van Coca-Cola laat zien dat Frank Robinson in zijn vroege reclameborden rode letters op een witte achtergrond gebruikte, waarbij hij de associatie tussen het merk en de kleur herkende. Na verloop van tijdsduur rood onlosmakelijk verbonden met de identiteit van Coca-Cola.
Het beroemde Dynamic Ribbon Device verscheen veel later, in 1969. Het werd een ander origineel onderdeel van de visuele merkidentiteit van Coca-Cola, in plaats van een onderdeel van Robinsons oorspronkelijke woordmerk uit de 19e eeuw.
Waarom het logo zo succesvol is:
Het Coca-Cola-logo laat iets belangrijks zien over effectieve branding: herkenning hoeft niet altijd complex te zijn.
Het ontwerp maakt gebruik van:
Opvallend opvallend
Sterk visueel ritme
Dramatische rondingen
Consistente relaties
Een gedenkwaardige kleurassociatie
Een herkenbaar woordmerk
zelfs wanneer de misleidende reclame, verpakking en visuele trends veranderen, helpen deze fundamentele kenmerken mensen het merk te herkennen.
Vervolg op de volgende pagina.
