Mijn zevenjarige zoon Ben had al bijna drie jaar om een broertje of zusje gevraagd. Met elke verjaardag, elke kerst en zelfs op gewone dagen zei hij ons telkens dezelfde vraag:
“Wanneer krijg ik een baby?”
Toen mijn man, Daniel, en ik hem eindelijk vertelde dat ik zwanger was, was Ben zo enthousiast dat hij zo hard vergulde dat onze buurman kwam kijken wat er aan de hand was.
Toen Brenda geboren werd, bleken de dingen echter ingewikkelder dan we hadden verwacht. De artsen concluderen uit dat ze het syndroom van Down hadden en begonnen te praten over specialisten, onderzoekers, therapieën en de extra ondersteuning die ze mogelijk nodig zouden hebben. Daniel en ik werden overweldigd door de hoeveelheid informatie die we ineens moesten verwerken.
Ben was helemaal niet overdreven.
De eerste keer dat hij zijn kleine zusje vasthield, benadrukte hij haar kleine gezichtje enkele seconden lang.
Toen keek hij me aan en zei:
“Ze is perfect.”
Vanaf dat moment werd Brenda “zijn kindje”.
Ben haar behulpzaam met het zoeken van haar kleren. Hij zong voor haar als ze huilde. Vol trots liet hij haar foto zien aan leraren, buren, kassamedewerkers en eigenlijk iedereen die wilde kijken.
De eerste twee gedachte weken dat hij zich beter aanpaste dan welke zevenjarige soort dan ook zou kunnen.
Toen stopte hij met slapen in zijn slaapkamer.
Op een ochtend liep ik Brenda’s kinderkamer binnen en ontdekte ik Ben opgerold onder haar wiegje met zijn kussen, dekentje en knuffeldinosaurus.
Ik moest bijna lachen.
“Ben, wat ben je aan het doen?”
Hij knipperde naar me op.
“Slapen.”
“Je hebt een echt bed op je kamer.”
“Ik weet.”
‘Waarom slaap je hier dan?’
Hij sprak zijn schouders op.
“Ik vind het hier.”
Ik nam aan dat het zoet was.
Hij had een automatische op een zus gewacht en wilde nu dicht bij haar in de buurt zijn.
Mijn schoonmoeder, Diane, zag het anders.
Ze logeerde bij ons sinds Brenda thuiskwam en hielp met koken, de was en het huishouden.
Toen ze Ben onder de wieg zag liggen, voor ze haar wenkbrauwen.
“Je moet dit niet aanmoedigen.”
“Nee, dat doe ik niet. Ik stuur hem steeds terug naar zijn kamer.”
“Dan moet je standvastiger zijn.”
Ze wierp een blik op Brenda.
“Hij moet begrijpen dat de baby niet het middelpunt van het universum is.”
Ik rolde met mijn ogen.
“Hij is heel blij dat hij een zusje krijgt.”
“Van griezel.”
Dat irriteerde me.
“Ben is dol op Brenda.”
Diane houdt vol dat kinderen van een broertje of zusje konden houden, terwijl ze een hekel konden hebben aan de hoeveelheid aandacht die een pasgeborene kreeg.
Ik verwierp haar uitleg.
Maar de volgende ochtend lag Ben weer onder Brenda’s wiegje.
En dan weer de volgende dag.
Elke ochtend bracht ik zijn kussen en deken terug naar zijn slaapkamer.
Elke nacht kwam hij op de een of andere manier terug.
Op de vierde ochtend schijnbaar Daniel en ik dat dit niet zomaar een grappige fase was.
Daniel probeert hem zelfs om te kopen.
“Als je de hele week in je eigen bed slaapt, eten we vrijdag pizza.”
Ben schudde zijn hoofd.
“Ik wil geen pizza.”
Daniel staarde hem aan.
“Je hebt altijd zin in pizza.”
“Niet zo veel.”
Toen begon ik me af te vragen wat we over het hoofd zagen.
Toen viel me nog iets op.
Telkens wanneer Diane aanbood om alleen met Brenda te blijven, verscheen Ben plotseling.
Als ik naar boven ga om te douchen, trof ik hem bij terugkomst naast de wieg aan.
Als Daniel en ik zelfs naar buiten gingen, waardoor Ben mee te komen.
Op een middagje Diane naar Brenda.
Ben ging onmiddellijk tussen hen in staan.
‘Schuif op, schatje,’ zei Diane.
“Nee.”
“Ben!”
Ik schaamde mij voor zijn gedrag.
“Beweging.”
Hij keek me aan en stapte toen hij tegenzin opzij ontmoette.
Later vroeg ik hem wat er aan de hand was.
Heeft oma je van streek gemaakt?
“Nee.”
‘Waarom draag je je dan anders in haar bijzijn?’
“Nee, dat ben ik niet.”
Dat werd zijn antwoord telkens als ik iets vroeg had.
Er is niets gebeurd.
Het ging goed met hem.
Ondertussen maakte Diane opmerkingen over Brenda.
Ze waren niet openlijk onaardig, maar er was iets aan hen dat ik stoorde.
Op een ochtend trof ze me aan, met Brenda slapen tegen mijn borst.
“Je ziet er vreselijk uit.”
“Ik heb een pasgeboren baby.”
“Ik weet het, maar Brenda vraagt meer van je dan andere kinderen.”
‘Ze is twee weken oud, Diane.’
“Ik probeer alleen maar te zijn.”
Een andere keer zuchtte ze en zei:
“Liefde is niet altijd genoeg.”
Ik zei tegen zichzelf dat ze zich zorgen maakten.
Ik ging ervan uit dat zij ook tijd nodig had om te wennen.
Achteraf gezien waren er signalen die ik oorspronkelijk had moeten nemen.
Afgelopen donderdag aanwezig alles.
Kort na 2 uur ‘s nachts werd ik wakker omdat ik gefluister via de babyfoon hoorde.
Daniel lag naast mij te slapen.
In eerste instantie dacht ik dat Brenda aan het zeuren was.
Toen geopende ik Bens stem.
Ik verliet stilletjes onze slaapkamer en liep naar de kinderkamer.
De deur stond op een kier.
Ben lag onder Brenda’s wieg, met één hand stevig om een spijl geklemd.
Maar in tegenstelling tot alle andere ochtenden waarin ik hem daar had aangetroffen, waren zijn ogen open.
Hij fluisterde,
“Ik zal deze keer niet in slaap vallen.”
Ik bleef in de gang staan.
Toen sprak hij de woorden die alles veranderden:
“Ik laat oma het niet nog een keer doen.”
“Ben?”
Hij sprong.
Ik haastste me naar binnen en knielde naast hem neer.
‘Wat bedoelde je?’
“Niets.”
“Je zei lacht over oma.”
Hij keek nerveus de gang in.
Zijn ogen vulden zich met tranen.
“Ben, wat doet oma?”
Zijn stem werd steeds vastgehouden.
“Ik had beloofd dat het niet te vertellen was.”
“Aan wie is dat?”
Hij wendde.
“Oma.”
Ik ging naast hem zitten.
“Je hebt geen problemen. Vertel me wat er is gebeurd.”
Toen gaf Ben eindelijk uitleg.
“Ze Brenda wakker.”
Zelfs heel voelde ik me zelfs opgelucht.
‘Wat bedoel je? Misschien begint Brenda te huilen en gaat oma zelfs kijken hoe het met haar gaat.’
Ben schudde zijn hoofd.
“Nee. Brenda slaapt al.”
Toen kwam de waarheid langzaam aan het licht.
Volgens Ben kwam Diane soms de kinderkamer binnen nadat Daniel en ik al naar bed waren gegaan.
Ze zou Brenda ophalen.
Doe de felle lamp aan.
Stoort haar tot ze wakker wordt.
En elke keer als Brenda weer rustiger werd, ging Diane door totdat de baby onrustig werd en begon te huilen.
Dan ondanks ze Brenda naar onze slaapkamer en vertelde ze ons dat ze zelf wakker was geworden.
Opeens herinnerde ik me een aantal nachten dat Diane rond drie uur ‘s ochtends was verschenen en had gezegd:
“Ze is weer onrustig.”
Vervolg op de volgende pagina.
