Zes maanden lang observeerde ik hem vanuit mijn auto.
Dezelfde dag.
Dezelfde tijd.
Elke zaterdag precies om 14.00 uur reed hij op zijn Harley de begraafplaats op, parkeerde bij de oude eik en liep rechtstreeks naar Emily’s grafsteen.
Daar zat hij een uur lang naast haar graf.
Hij bracht nooit bloemen mee.
Liet nooit een briefje achter.
Sprak nooit hard genoeg zodat ik hem kon verstaan.
Hij zat gewoon met gekruiste benen in het gras, zijn hoofd gebogen, alsof hij een pijn droeg die te zwaar was om te verdragen.
De eerste keer dat ik hem zag, dacht ik dat hij zich vergist had.
Het was een grote begraafplaats. Graven konden makkelijk verward worden.
Maar toen kwam hij de volgende zaterdag terug.
En de zaterdag daarna.
En weer de zaterdag daarna.
Week na week rouwde deze vreemdeling om mijn vrouw alsof ze ook van hem was geweest.
Eerst was ik verward.
Toen werd ik boos.
Wie was hij?
Hoe kende hij Emily?
Waarom kwam deze man elke week bij haar langs, terwijl sommige mensen uit haar eigen familie nauwelijks kwamen?
Emily was veertien maanden eerder overleden aan borstkanker.
Ze was pas drieënveertig.
We waren twintig jaar getrouwd.
Twee kinderen.
Een rustig huis.
Een normaal leven.
Tenminste, dat dacht ik.
Niets in het leven van mijn vrouw klopte met deze man.
Emily was kinderverpleegkundige geweest.
Ze deed vrijwilligerswerk bij de kerk.
Ze reed in een zilverkleurige minivan en pakte voor elk schoolevenement snacks in.
Haar idee van de regels overtreden was een toetje bestellen vóór het avondeten.
Maar deze motorrijder rouwde om haar alsof hij iemand onvervangbaars had verloren.
Soms zag ik vanuit mijn auto zijn schouders trillen.
Soms, voordat hij wegging, legde hij een ruwe hand tegen haar grafsteen en hield die daar een paar seconden vast.
Vervolg op de volgende pagina.
