Sommige mensen hebben ze wel en anderen niet, maar ze vallen vaak wel op. We hebben het over de kleine kuiltjes die zich vormen op de onderrug, net boven de rekeningen.
Op veel plaatsen staan ze bekend als ‘Venuskuiltjes’, en al eeuwenlang zijn ze verborgen door nieuwsgierigheid, symboliek en zelfs definitiefen met betrekking tot de gezondheid.
Maar los van esthetiek en uiterlijk, wat betreft die kuiltjes nu echt echt, en waarom sommige vrouwen ze wel en anderen niet hebben?
De kuiltjes op de onderrug zijn kleine, natuurlijke inkepingen in de huid die ontstaan boven de sacro-iliacale gewrichten, in het gebied waar het bekken aan de wervelkolom vastzit.
Vanuit medisch oogpunt zijn ze geen ziekte en ook geen parameter. Het ontstaan eenvoudigweg doordat de ligamenten die de huid met het bot verbinden bij sommige mensen korter of beter zichtbaar zijn.
Hierdoor ontstaat de kleine inkeping die zichtbaar is wanneer iemand staat of licht voorovergebogen is; in de anatomie worden deze “laterale lumbale kuiltjes” genoemd.
Waarom sommige vrouwen ze wel hebben en anderen niet.
Het ontstaan van deze kuiltjes is voornamelijk genetisch bepaald, wat betekent dat als een van de ouders ze heeft, de kans groter is dat hun kinderen ook krijgen.
Ook andere factoren spelen een rol, zoals de structuur van het bekken, de natuurlijke verdeling van lichaamsvet en de spanning van de ligamenten in de onderrug. Deze factoren zijn niet per se verbonden met het lichaam.
Veel dunne mensen hebben ze niet, terwijl anderen met meer lichaamsmassa ze wel kunnen hebben. De reden waarom ze historisch gezien als aantrekkelijk werden beschouwd, is dat kuiltjes in het tapijt geassocieerd werden met fysieke esthetiek.
In de klassieke kunst en de beeldhouwkunst van de Renaissance werden ze bijvoorbeeld voorbeelden als een anatomisch detail dat als harmonieus en evenwichtig werd beschouwd.
Vervolg op de volgende pagina.
