Zij was degene die me op de dag van haar moeders begrafenis vertelde: “Geen enkele vrouw zal ooit haar plaats innemen, pap. Niemand.” Sindsdien is elke nanny die langskomt een vijand die verslagen moet worden. Dan zijn er nog de tweeling, Beatriz en Bianca, van zes jaar oud. Twee kleine meisjes die lachend plannen smeden. Ze stoppen nep-insecten in schoenen, plakken deuren dicht met lijm en verstoppen eten in lades.
Hun gelach, wanneer ze een grap bedenken, klinkt bijna als een verdedigingsmechanisme tegen de pijn. De tienjarige Laura voert een andere strijd. Sinds Claris is overleden, trekt ze plukken van haar eigen haar uit. Ze heeft kale plekken op haar hoofd, tekenen van angst die zelfs de duurste psychologen niet hebben kunnen verhelpen. De negenjarige Julia heeft last van paniekaanvallen, vooral ‘s nachts.
Soms hoor ik haar de naam van haar moeder schreeuwen vanuit de gang, en dan sta ik als versteend voor de deur, niet wetend hoe ik haar moet helpen. Sofia, 8 jaar oud, is weer in bed gaan plassen. Niet per ongeluk, maar uit angst, door de emotionele terugval die ze niet onder controle kan krijgen. En dan is er nog Isabela, mijn kleine 3-jarige, die nauwelijks spreekt sinds ze haar moeder is verloren, fluistert amper een woord of twee en eet alleen als ze in slaap valt.
Vandaag, terwijl ik door het raam toekeek hoe de laatste nanny naar buiten rende, haar uniform gescheurd en haar haar groen geverfd – het resultaat van een gemene grap van de tweeling – voelde ik een mengeling van schaamte en wanhoop. 37 in twee weken. 37 vrouwen die hetzelfde zeiden voordat ze vertrokken. Deze meisjes hebben geen discipline nodig; ze hebben een moeder nodig, en ik heb er geen voor ze.
Mijn persoonlijke assistent, Augusto, belde terwijl ik nog steeds toekeek hoe de taxi wegreed. “Meneer Mendoza, er staan geen bureaus meer op de lijst. De laatste hebben ons als een hopeloos geval bestempeld.” “Dan hebben we alle professionele opties uitgeput,” antwoordde ik lusteloos. “Er is een alternatief, meneer.”
We kunnen in ieder geval een huishoudster inhuren om het huishouden draaiende te houden terwijl we een andere oplossing zoeken. Ik zuchtte. Op dat moment leek alles wat ook maar een beetje orde bracht een wonder. Doe het. Iedereen die wil komen. Een paar kilometer verderop, op de ronde kaap, werd een jonge vrouw genaamd Luía Oliveira om half zes ‘s ochtends wakker. Ze was 25 jaar oud en had de permanente vermoeidheid van iemand die voor twee werkt en voor tien droomt. Haar vader was een gepensioneerde metselaar.
Haar moeder verkocht snoep. Sinds haar achttiende maakte ze huizen schoon om haar avondlessen kinderpsychologie te kunnen betalen. Die ochtend, toen ze zich klaarmaakte om drie bussen naar haar vaste baan te nemen, kreeg ze een telefoontje van het bureau waar ze af en toe werkte. “Luía, we hebben een noodgeval.”
Landhuis in Morumbi. Dubbel tarief. De klant heeft vandaag iemand nodig. Dubbel, vroeg hij, terwijl hij naar de rekeningen op tafel keek. Stuur me het adres. Ik ben er over twee uur. Hij wist natuurlijk niet dat hij op weg was naar een huis van rouw en de woede van zes meisjes die de oorlog aan de wereld hadden verklaard. Twee uur later stopte de taxi voor de hoge smeedijzeren poorten van het landhuis van de familie Mendonza in Albuquerque.
Luía kwam de trap af, eenvoudig gekleed in haar witte blouse en versleten spijkerbroek. Ze droeg een oude rugzak, haar krullen waren in een geïmproviseerde knot gebonden en haar donkere ogen leken alles onbevreesd te observeren. Vanuit het raam op de bovenverdieping keken zes paar ogen haar aan. “Nog een slachtoffer,” mompelde Mariana ijzig. De tweeling lachte Coro uit.
‘We zullen zien hoe lang dit duurt.’ Toen de medewerkster de drempel overstapte, begroette Ricardo haar in het kantoor. Hij probeerde het uit te leggen, maar wist niet waar hij moest beginnen. ‘Het huis heeft een grondige schoonmaakbeurt nodig,’ zei hij uiteindelijk. ‘En de meisjes maken een moeilijke tijd door. Meneer Augusto vertelde me dat het alleen om de schoonmaak zou gaan, niet om de kinderopvang.’ ‘Precies, niets meer.’
