Sommige beloftes kosten een leven lang om te komen, en mijn jeugdliefde was daar een voorbeeld van. Net toen ik dacht dat ons verhaal eindelijk een gelukkig einde had bereikt, begon alles in elkaar te storten.
De ochtenden verliepen traag in mijn woonplaats, en na het overlijden van mijn man Howard beviel me dat perfect.
Ik hield mezelf bezig met de verkoop van gebak in de kerk en mijn woensdagdiensten bij de voedselbank, waarbij de stilte van het huis voldoende gezelschap bood.
Op een zaterdag in april was ik citroentaartjes aan het schikken op een lange klaptafel in de First Methodist-kerk, toen iemand achter mij mijn naam uitsprak ook die nog steeds van hem was.
“Eleanor.”
Ik draaide me om en zag Garrett daar staan, 53 jaar ouder, maar met dezelfde scheve glimlach toen hij me in 1972 achter de tribune had gekust. Destijds had beloofd: “Eleanor, ooit koop ik een diamanten ring voor je.”
—
‘Je draagt je haar nog steeds op dezelfde manier,’ fluisterde Garrett tijdens de taartenverkoop.
‘En je praat nog steeds te vlot,’ zei ik tegen hem.
We lachten tot de tranen in onze ogen stonden, pal naast de brownies en de kan ijsthee. Dominee Wells beleefde ook niets. Mijn koorvriendin Marlene zag alles, en ik wist dat er zondag genoeg vragen zouden komen.
Garrett vroeg of hij mij koffie mocht aanbieden, en ik zei dat hij me misschien ook wel een stukje taart kon geven, als hij zich gul voelde.
Hij bleef tot na de gebakverkoop, betaalde vervolgens voor de koffie en de taart, en bracht me daarna naar mijn auto, ook leefden we nog in 1972, voordat het leven ons was gescheiden.
Daarna plaatsten we elkaar elke dinsdag in hetzelfde restaurant.
Hij sprak over zijn overleden vrouw Patricia, die bijna tien jaar geleden was gestorven, en over zijn volwassen kinderen Margaret en Daniel, die vlakbij woonden en elke zondag langskwamen. Ik vertelde hem over Howard, ons lange en goede huwelijk , en de nog gevolgde jaren.
‘Ik heb me altijd gevraagd hoe het met je ging’, zei Garrett op een middag terwijl hij suiker in zijn koffie roerde.
‘Je hebt het op een merkwaardige manier laten zien, met vijf decennia van stilte,’ wierp ik tegen.
“Het leven kwam ertussen.”
“Zo gaat dat altijd in het leven.”
—
Zes maanden later stond Garrett op mijn veranda en haalde hij gedeeltelijk zijn oude belofte in door mij tien huwelijksvragen. Hij had de ring nog niet, maar hij zei dat hij werkte.
Ik zei: “Ja!” Niet vanwege zijn landhuis of de rijkdom waar zijn kinderen later over zouden kunnen fluisteren. Ik stemde toe omdat ik de jongen herinnerde dat ik ooit de regen naar huis had gebracht.
Ons verlovingsdiner vond plaats in Garretts landhuis, waar ik zijn kinderen voor het eerst in levende lijve bezocht.
Margaret omhelsde me met haar armen, maar niet met haar schouders. Daniel schudde mijn hand met de formaliteit van iemand die een aannemer groet.
‘Wat fijn om je eindelijk te ontmoeten,’ zei mijn aanstaande schoondochter met een beleefde maar geforceerde glimlach.
‘Je vader heeft mij zoveel over jullie beiden verteld,’ interpretatief ik.
—
Later, toen ik naar het toilet liep, hoorde ik Garrett zachtjes praten op de gang.
‘Margaret, ik verander niets. We hebben het hier al over gehad,’ zei mijn verloofde.
“Papa, alsjeblieft, denk er zelfs over na.”
Ik liep weg voordat ze me opmerkten. Voor het eerst sinds Garrett weer in mijn leven was, vroeg ik me af waar ik precies in terecht was gekomen.
—
Toen ik voor het eerst ‘s ochtends wakker werd in Garretts huis als zijn vrouw, verwachtte ik dat ik een bezoeker zou voelen die te lang zou blijven. In plaats daarvan bracht mijn man koffie in een porseleinen kopje en kuste hij me op mijn kruik en het was ook al jaren een gebruikelijke van hem.
‘Hou op met grijnzen’, zei ik. ‘Anders mors je het.’
‘Laat me eens glimlachen, Eleanor. Hier heb ik lang op wacht!’
Vervolg op de volgende pagina.
