Ik wil eerlijk zijn over de reden, want de reden is belangrijk en omdat ik er de afgelopen maanden zonder aarzeling over heb nagedacht. Wat ik ontdekte tijdens dat onderzoek was een combinatie van factoren: uitputting waardoor confrontatie onmogelijk leek, de hoop dat het zou veranderen als de jongens ouder waren, de specifieke angst van een vrouw met twee baby’s en zonder inkomen dat de confrontatie een uitkomst zou hebben die ze niet aankon, en een restant van de liefde die ik voelde voor de persoon die Derek was voordat de jongens er waren, waardoor ik bereid was meer begrip te tonen dan de situatie rechtvaardigde.
Probeer relatietherapie.
De gebroken arm ontnam het vermogen tot gratie.
Je kunt geen genade betonen als je maar één bruikbare arm hebt en twee baby’s die je moet optillen.
Ik heb mijn moeder gebeld.
Mijn moeder heet Vivienne en ze bezit de specifieke eigenschap van vrouwen van haar generatie die lange tijd in stilte moeilijke dingen hebben gedaan en daardoor een praktische efficiëntie hebben ontwikkeld die een eigen vorm van liefde is. Ze kwam de volgende ochtend aan en zei niets over Derek waardoor ik hem moest verdedigen of het met haar eens moest zijn, wat een van de specifieke kwaliteiten van een goede moeder is, en ze heeft me door de dagen heen geholpen toen mijn arm het ergst was en de vermoeidheid het grootst.
Drie dagen lang kwam ze elke ochtend.
Op de vierde dag had ze een afspraak die ze niet kon afzeggen: een medische afspraak die al twee maanden geleden was ingepland.
Plan gezinsuitjes
Ik heb Derek gebeld voordat hij naar zijn werk vertrok.
Ik vertelde hem dat hij die avond om vijf uur thuis moest zijn, omdat de jongens in bad moesten en ik niet twee baby’s tegelijk kon wassen met maar één arm.
Hij zei dat hij moe was.
Hij zei dat hij deze week elke dag van zijn werk naar huis was gekomen.
Hij zei dat ik de hele dag thuis was gebleven en niets had gedaan.
Ik zat doodstil met de telefoon in mijn hand.
De afgelopen vier dagen, met een gebroken arm en slaapgebrek, heb ik het volgende voor elkaar gekregen: de voedingen, die met een tweeling van vijf maanden oud elke drie uur, dag en nacht, plaatsvonden; de luiers verschonen, waarvoor ik een eenarmige techniek had ontwikkeld die ik niemand zou aanraden; de was, die gedaan moest worden omdat baby’s zulke enorme hoeveelheden wasgoed produceerden; de maaltijden voor Derek en voor mezelf; de afwas; het contact met Sandra en mijn moeder over hun respectievelijke bezoeken; een telefoontje naar de kinderarts over Owens aanhoudende gehuil; en het beheersen van mijn eigen pijn, die ik met een minimum aan pijnstillers onder controle hield omdat ik borstvoeding gaf en de dokter had bepaald wat ik mocht innemen.
Begin met het aanmaken van een babyuitzetlijst
De hele dag niets gedaan.
Ik bleef lange tijd doodstil zitten nadat hij had opgehangen.
En toen kwam er iets tot rust in mij.
Niet echt woede, hoewel er wel degelijk woede aanwezig was.
Iets koelers en doelgerichter.
Ik dacht na over wat ik Derek duidelijk wilde maken.
Niet om te horen. Horen was niet het probleem. Ik had hem dingen verteld en hij had ze gehoord, maar had daarop gereageerd met een oogrol en de opmerking dat moeders geen ziektedagen hebben. Dat betekende dat horen niet hetzelfde was als begrijpen en dat de communicatiemethode die ik gebruikte niet het gewenste resultaat opleverde.
DNA-kits bestellen
Ik had een andere methode nodig.
Het specifieke standpunt van Derek was dat de zorg voor twee baby’s thuis geen werk was. Dat het niets voorstelde. Dat de persoon die het deed niets deed, dat de tijd leeg was, dat de aanwezigheid van een moeder bij haar kinderen een vorm van rust was in plaats van een vorm van arbeid.
Hij moest begrijpen hoe het niets eruitzag.
Raadpleeg een familierechtadvocaat.
Hij moest het niet begrijpen aan de hand van mijn beschrijving, die hij al had gehoord en verworpen, maar door het zelf te ervaren.
Ik heb Sandra gebeld.
Sandra en ik hadden in de vijf maanden dat zij me hielp, terwijl haar zoon dat niet deed, een band opgebouwd die anders was dan de schoonmoederrelatie die ik had verwacht. Ze stond aan mijn kant op een manier die ze nooit expliciet had gezegd, maar die duidelijk bleek uit al haar praktische acties: haar aanwezigheid, de hulp die ze bood zonder dat ik hoefde uit te leggen waarom ik die nodig had.
Ik zei: Ik heb een gunst nodig.
Ze zei: ja.
Ik zei: “Ik wil dat je morgen om vier uur komt en de jongens ergens mee naartoe neemt voor de avond. Uit eten. Een autoritje. Wat je maar wilt. Ik wil dat ze het huis uit zijn als Derek thuiskomt.”
Ze zei: wat ben je van plan?
