—En je bent niet gegaan.
-Nee.
Hij leek zich te schamen.
—Ik was boos omdat hij me had gevonden. Ik zei tegen mezelf dat jullie elkaar hadden.
Ik staarde hem aan.
—Wat gebeurde er daarna?
—Voordat Luke vertrok, gaf hij me een envelop.
Victors stem brak.
—Hij zei: «Mocht er iets met mij gebeuren, beloof me dan dat je deze kaart aan Hannah geeft als ze achttien wordt.»
Ik kon niet spreken.
—Hij wilde dat ik wist dat ik nog steeds aan zijn zijde stond.
—Heb je het al die jaren bewaard?
—In een lade. In elk appartement waar ik ben gaan wonen.
—Waarom heb je het hem niet gegeven?
—Ik schaamde me. Ik durfde je niet onder ogen te komen.
Ik keek hem aan.
—Dus jullie hebben naar ons gekeken.
—Ik heb gecontroleerd hoe het met ze ging.
—Jullie bespioneerden ons.
-Ik weet.
Hij keek richting het huis.
—Drie dagen geleden zag ik Hannah in de kantine. Hij leek zo erg op Luke. Ik heb een foto van hem gemaakt.
—En nu bent u hier?
—Omdat Luke me gevraagd heeft erbij te zijn.
—Je kunt niet zomaar weer in ons leven terugkeren.
-Ik weet.
—Hannah is je niets verschuldigd.
—En dat weet ik ook.
—En Luke is er niet om je door dit alles heen te helpen.
Victors stem brak.
—Daarom ben ik gekomen.
Ik staarde hem aan.
—Omdat hij dat niet kan.
Achter me ging de deur open.
-Mama?
Hannah was daar, met Lukes visitekaartje in haar hand.
—Wie is hij?
Ik draaide me naar haar om.
—Hannah, dit is je vader.
Zijn ogen werden groot.
—En die kaart… is van Luke?
Hij keek op haar neer.
—Hij schreef het dertien jaar geleden. Hij vroeg je vader om het je vandaag te geven.
Victor knielde langzaam neer.
—Ik verdien het niet om hier te zijn, zei hij.— Dat weet ik.
Hij vertelde hem hoe Luke hem vóór de operatie had gevonden.
—En toch ben ik niet gegaan.
Hannahs stem trilde.
—Dus waarom nu?
—Omdat Luke me iets gevraagd heeft. Ik beschouw het als jouw laatste wens.
Hannah keek me aan.
—Mam… wat moet ik doen?
Ik pakte zijn hand.
—Dat is niet aan mij om te beslissen.
Ik bekeek Lukes kaartje.
