De week daarna nam ik de overeenkomst mee naar een advocaat. Hij schudde zijn hoofd. “Het is te informeel,” zei hij zachtjes.
Ik had een moeizame kunnen aanspannen, maar ik was het zat om ze achterna te zitten.
Dus ik heb het enige wat me nog rest: ik verbrak alle banden.
Ik heb hun nummers verwijderd, hun accounts gedempt en mijn ouders vertelden dat ik afstand nodig had. Ze voltooien geen bezwaar. Hun stilte vertelde me dat ze dit ook hadden verwacht.
Maanden gingen voorbij. Ik trouw – niet om het geld, maar om de relatie.
Op een dag kwam ik Julia, een gemeenschappelijke vriendin, tegen buiten een boekwinkel. Na wat gebruikt haar toon.
“Ik hoorde over Lisa en Rick. De belastingdienst heeft ze betrapt op het verbergen van geld afkomstig van Ricks bijbaantje. Hoge boetes. Lisa is haar baan kwijtgeraakt. Ze zijn hun huis kwijtgeraakt.”
Mijn hart zonk in mijn schoenen.
Julia bleef maar praten – over rechtszittingen, over Rick die zijn zelfbeheersing gewonnen in het bijzijn van een rechter.
