DEEL 1: De zus die ons bij elkaar gehouden
Er waren eens drie.
Ik, Leila en Nora.
Mensen gaan er vaak vanuit dat de tijd alle wonden heelt, maar sommige verliezen leren zich nu eenmaal te verbergen. Dat van ons was er zo een.
Na Nora’s dood vreemd begonnen Leila en mij als tweelingen te eindigen. Dat was makkelijker voor ze. Makkelijker dan te erkennen dat er ooit drie kleine meisjes op de plaats van twee waren geweest.
Maar Leila en ik hebben ons nooit als tweelingen gevoeld.
We kwamen ons tegen als fragmenten van iets dat in stukken was gebroken.
Nora was zeven minuten ouder, een feit dat ze ook haar permanente gezag over ons leven gaf.
‘Ik ben de oudste,’ aangekondigd ze trots aan. ‘Dat betekent dat ik de beslissing neem.’
Leila kreunde elke keer weer.
“Zeven minuten ouder worden betekent niet dat je ouder wordt.”
‘Absoluut,’ geantwoord Nora met een brede glimlach.
De ruzies vormen de soundtrack van onze jeugd.
Gelach galmde door de gangen. Kussens vlogen door de slaapkamers. Kleurpotloden verschenen op mysterieuze wijze op de muren, ondanks herhaaldelijke waarschuwingen van onze ingebouwde moeder.
Als Leila en ik ruzie compleet over speelgoed, kleding of een plek aan de eettafel, kwam Nora tussenbeide als een kleine diplomaat.
‘Ze had het gisteren nog,’ klaagde Leila dan.
‘En dan mag je hem morgen hebben’, interpretatief Nora kalm. ‘Vandaag is Gia aan de beurt.’
“Je kiest altijd haar kant.”
‘Nee,’ hield Nora vol. ‘Ik kies de kant van de vrede.’
Dan trok ze een belachelijk gezicht voordat we allebei in lachen uitbarstten.
Dat was Nora.
Ze bracht overal waar ze ging zonneschijn met zich mee.
Ze knoopte onze schoenveters vast als we te laat waren. Ze waarderen stiekem Leila’s favoriete snoepjes. Tijdens een weersbuien sliep ze altijd tussen ons in, omdat ze vond dat haar taak om beide kanten te beschermen was.
Op een stormachtige nacht bonkte de donder zo hard tegen de ramen dat het hele huis schudde.
Leila kroop als eerste in Nora’s bed.
Ik volgde kort daarna.
Zonder haar ogen te openen, tilde Nora de deken op.
‘Jullie zijn allebei vreselijk slecht in doen ook jullie dapper zijn,’ mompelde ze.
Leila krulde zich tegen één kant aan.
Ik heb voor de andere optie gekozen.
‘Jij bent ook bang,’ fluisterde ik.
‘Nee,’ alternatief Nora slaperig. ‘Ik ben verantwoordelijk.’
Ze was nog maar een kind.
Toch bracht ze haar leven door met zorgen voor anderen.
Toen alles.
Aanvankelijk fluisterden de volwassenen in de hoekjes.
Ze dachten dat de waarheid kon verbergen door hun stem te verlagen.
Maar Nora verrassend altijd meer dan mensen eindigend.
Haar eerste ziekenhuisopname voelde onwerkelijk aan.
De scherpe geur van desinfectiemiddel.
Felle lichten sterven nooit uit te gaan.
Kleurrijke cartoonstickers probeer de kamer op te vrolijken.
Leila bleef nerveus aan de mouw van haar trui trekken.
‘Wat is er met Nora gebeurd?’ vroeg ze.
Moeder forceerde een glimlach.
“Ze is gewoon moe.”
Nora rolde met haar ogen.
“Ik ben geen baby meer, mam.”
Even lachte iedereen.
Maar zelfs toen voelde het anders aan.
Nora leek nog kleiner in dat ziekenhuisbed.
Haar polsen leken te dun.
Het lijkt steeds lastig om haar glimlach in te houden.
Toch maakte ze zich meer zorgen om ons dan om zichzelf.
‘Kijk nou niet zo bezorgd,’ plaagde ze. ‘Jullie ziet er allebei raar uit.’
Leila barstte in tranen uit.
Ik bleef als aan de grond genageld naast het bed staan en klemde me zo stevig vast aan het bed dat mijn pijnhanden deden.
Ik dacht dat als ik maar lang genoeg zou volhouden, er niets zou veranderen.
Ik had het mis.
Wil je hoe hard we ons ook vastklampen, we konden niet tegenhouden wat er ging komen.
DEEL 2: De doos die tien jaar heeft gewacht
Toen Nora stierf, daalde er een diepe stilte neer in ons huis.
Het nestelde zich in elke kamer.
Haar broek viel op in de bende staan.
Haar tandenborstel bleef naast de onze liggen.
Haar lege bed was het eerste wat ik ‘s ochtends zag en het laatste wat ik ‘s avonds zag.
Verjaardagen werden een bijzondere gebeurtenis.
Er waren nog steeds taarten.
Stille kaarsen.
Nog steeds decoraties.
Maar er ontbrak altijd één stoel.
Elk jaar vertelde Leila en ik in stilte drie plaatsen, ook al waren we uiteindelijk maar met z’n tweeën.
In de loop der jaren bestaande verdriet ons.
Leila werd afstandelijk en scherp.
Ik werd stil.
Pijn heeft ons niet dichter bij elkaar gebracht.
Het dreef ons uit elkaar.
Tegen de tijd dat we eenentwintig waren, wisten we nauwelijks meer hoe we elkaar moesten ontmoeten.
Die ochtend heeft mama ons nodig voor het ontbijt thuis.
De eetkamer werd versierd met ballonnen en slingers.
Er stond een klein verjaardagstaartje in de buurt.
En daar, op tafel, stonden drie couverts.
Noch Leila, noch ik heb er commentaar gegeven.
Toen kwam moeder binnen met een klein houten doosje.
Meteen voelde ik een samentrekking in mijn buik.
Plaats het voorzichtig tussen ons in.
Bovenop lag een oude envelop.
Het handschrift akte mijn hart blijft staan.
Ik wist het meteen.
Van Nora.
Op de voorkant stonden vier woorden:
**OPEN OP ONZE 21E VERJAARDAG.**
Leila liet haar vork vallen.
Moeders ogen vulden zich met tranen.
‘Ze heeft dit gemaakt voordat ze verdwenen,’ fluisterde mijn moeder. ‘Ze vragen me om het tot vandaag goed te bewaren.’
Jarenlang had mijn moeder het nooit opengemaakt.
Geen enkele keer.
Geen van ons beiden zei iets.
Ten slot tilde ik met grote handen het deksel op.
Binnenin buitenkanten zich drie bundels, bijeengebonden met een vervaagd paars lint.
Eén daarvan had mijn naam.
Eén van hen had Leila’s.
De derde was aan ons beiden gericht.
Ik opende de mijne als eerste.
Binnenin voorheenen zich een vriendschapsarmbandje, een jeugdfoto en een handgeschreven briefje.
Toen ik het papier openvouwde, voelde het ook Nora weer de kamer binnenstapte.
“Lieve Gia,
Vervolg op de volgende pagina.
