Mijn moederakte de deur van mijn slaapkamer op slot op de avond van het schoolbal.
Dat was het moment waarop ik wist dat er iets mis was.
Beneden wachtte Noah op mij in een donkerblauw pak en de vlinderdas waar hij het al sinds november over had.
Ik kon hem door de vloer heen horen praten met mijn tante.
Toen draaide mijn moeder zich naar me toe.
‘Je mag vanavond met Noah voltooid, Chrissy. Maar wel onder één voorwaarde. Ik heb één belofte van je nodig.’ “Maar wel onder één voorwaarde.”
Ik staarde haar aan.
“Ja, dat weet ik. Zo gaan dates over het algemeen.”
“Ik meen het.”
Haar stem klonk vreemd.
‘Oké…’ Ik moest er echt om lachen. ‘Laat mij raden. Middernacht?’
“Nee.”
“Half twaalf?”
“Christina.”
Het feit dat ze mijn volledige naam gebruikt, de glimlach van mijn gezicht verdwijnt.
Moeders handen trilden.
“Je moet eerst iets horen.”
‘Waarover, mam?’
Haar blik gleed naar de gesloten slaapkamerdeur.
“Over Noach.”
Mijn hart bonkte in mijn kiel.
‘En hoe zit het met hem?’
“En over mij.”
Ze zat op de rand van mijn bed.
Toen zei ze iets wat ik nooit had verwacht.
“Ik ben jullie beiden de waarheid verschuldigd.”
Noah en ik hebben elkaar leren kennen dankzij rozijnen.
We waren met zessen.
Onze juf van groep 3 had iedereen tijdens de pauze van die kleine rode doosjes gegeven.
Ik stop de mijne stilletjes onder een servet toen de jongen naast me fluisterde: “Dat is slim.”
Ik keek opzij.
Hij deed precies hetzelfde.
‘Je haat ze?’ vroeg ik.
“Het zijn oude ruiten.”
Ik heb verwezen.
“Dat klopt.”
“Oude druiven zijn vies,” zei hij.
was de zaak beslecht.
Tegen de lunch waren we beste vrienden.
Toenen hielpen de dinosaurussen.
Tegen de lunch waren we beste vrienden.
Noah wist ongelooflijk veel over dinosaurussen en had sterke verhalen over welke er zou winnen in een gevecht.
Ik heb ze getekend.
Slecht.
De eerste keer dat ik hem mijn Tyrannosaurus rex liet zien, stapte hij enkele seconden naar de pagina.
“Wat is dat? Het lijkt wel een aardappel met armen!”
Ik duwde hem.
Hij lachte zo hard dat onze leraren ons uit elkaar haalden.
Noah had het syndroom van Down.
Toen ik zes was, vond ik dat veel minder erg dan het feit dat hij vals speelde bij dinosaurusquizzen door de antwoorden uit zijn hoofd te leren voordat hij mij de vragen stelde.
Onze vriendschap was eenvoudig.
Totdat een ander soort het ingewikkeld maakte.
Op een middag aangekondigd onze lerares aan dat ze ging trouwen.
De klas barstte in lachen uit.
Iedereen had een mening.
Chocoladecake.
Vanillecake.
Bloemen.
Muziek.
Iemand stond erop dat er een trampoline nodig was op een bruiloft.
Noah stak zijn hand op.
“Op mijn bruiloft komt chocoladetaart.”
Onze leraars, glimlachten.
“Uitstekende keuze, Noah.”
“En geen langzame liedjes, juffrouw Veronica.”
Een jongen tegenover ons aan tafel snoof.
“Je gaat niet trouwen, man.”
Noah keek hem aan.
“Ja, dat ben ik.”
“Aan wie?”
“Dat weet ik nog niet.”
De jongen lachte.
“Niemand gaat met je trouwen.”
Ik weet nog precies wanneer Noahs glimlach verdween.
Hij keek naar zijn handen.
Er borrelt iets op in mijn borst.
“Dat is zo, Roger.”
De jongen draaide zich naar mij toe.
“Wat?”
“Iemand zal van Noah houden.”
“Dan je met hem.”
Een golf van gegiechel ging door het klaslokaal.
‘Het is genoeg, jongens en meisjes,’ zei de leraar, waarna het stil werd in de klas.
Maar ik zag dat Noah overstuur was.
Later, na de les, keek hij me met serieuze ogen aan.
“Chrissy… zou je… van me houden?”
Ik heb er even over nagedacht.
‘Misschien wel,’ zei ik.
Noah keek meteen op.
“Echt?”
Ik besefte plotseling dat ik mezelf in een zeer ernstige situatie had gepraat.
“Misschien.”
Hij heeft dat overwogen.
Toen herinnerde ik me iets waar mijn oudere neef het over had gehad.
‘Maar eerst moeten we naar het schoolbal,’ voegde ik eraan toe.
“Wat is een schoolbal?”
“Een dans.”
Noah fronste zijn wenkbrauwen.
“We hebben nu dansavonden.”
“Nee. Het schoolbal is wanneer we bijna volwassen zijn.”
‘O.’ Hij stak zijn pink uit. ‘Beloofd?’
Ik haakte de mijne om de zijne heen.
“Belofte.”
Tegen etenstijd was ik het alweer vergeten.
Noah deed dat niet.
***
Twaalf jaar is een lange tijd voor een vriendschap om de kindertijd te overleven.
Die van ons lukte dat op de een of andere manier wel.
We zaten niet altijd in dezelfde klas. We maakten andere vrienden. We ontwikkelden verschillende interesses.
Noah raakte geobsedeerd door honkbal.
Ik raakte geobsedeerd door kunst.
Hij probeerde me honkbalstatistieken bij te brengen.
Ik nam wraak door hem kunstmusea te laten bezoeken.
Geen van beide campagnes was succesvol.
Toen we twaalf waren, scheidden mijn ouders.
Dat heeft me op manieren veranderd die ik destijds niet begreep.
Het werd stiller in ons huis.
Mijn vader is verhuisd naar een appartement op 20 minuten afstand.
Moeder deed alsof ze niet huilde.
Ik begon te doen alsof ik het niet merkte.
Op school at ik ‘s middags nauwelijks meer.
Noah merkte het op.
Hij heeft me nooit gevraagd om uitleg te geven.
Hij ging gewoon naast me zitten.
Soms praatte hij.
Soms deed hij dat niet.
Hij heeft ooit vijftien minuten lang uitgelegd waarom ons honkbalteam een nieuwe reliever nodig had.
Ik begreep ongeveer vier woorden.
Het heeft in ieder geval geholpen.
Jaren later, toen ik zakte voor mijn eerste rijexamen, stond Noah ineens voor onze deur met twee ijsjes.
“Waarom twee?”
‘Eén punt, omdat je het geprobeerd hebt,’ zei hij.
Ik glimlachte.
“En de andere?”
“Omdat je slecht hebt gereden.”
Ik gooide een kussen naar hem.
Toen ik zestien was en hem vertelde dat ik wilde stoppen met tekenen omdat een meisje uit mijn klas om een van mijn schilderijen had gelachen, stal hij de lelijkste dinosaurustekening die ik ooit had gemaakt.
De volgende ochtend vond ik het vastgeplakt in zijn kluisje.
“Noach!”
“Wat?”
“Waarom staat dat daar?”
Hij inspecteerde het.
“Het lijkt nog steeds op een aardappel met armen.”
‘Haal het dan weg,’ eiste ik.
“Nee.”
“Waarom?”
“Want je kunt nog niet stoppen, Chrissy.”
“Waarom niet?”
“Omdat de dinosaurussen er niet op vooruit zijn gegaan.”
Ik moest lachen, ondanks mezelf.
Dat was Noach.
Hij hield nooit toespraken.
Hij bleef net lang genoeg totdat de pijn draaglijk werd.
En toen mijn eerste vriendje het drie weken voor het schoolfeest van mijn voorlaatste jaar uitmaakte, kwam Noah aan met chocolade-ijs.
Hij zat naast me op de veranda terwijl ik huilde.
Na tien minuten stilte sprak hij eindelijk.
“Ik zei toch dat hij een idioot was.”
Ik keek hem aan met gezwollen ogen.
“Nee, dat heb je niet gedaan.”
“Dat dacht ik.”
“Dat telt niet.”
“Dat zou moeten.”
Ik heb zo hard gelachen dat ik me bijna verslikte in mijn ijsje.
Noach vertelt dat verhaal nog steeds.
Ik blijf hem elke keer bedreigen.
Toen het eindexamenbal eraan kwam, was er dus eigenlijk nooit twijfel over met wie ik wilde gaan.
Maar Noach geloofde blijkbaar van wel.
Op een middag in februari trof hij me aan bij mijn kluisje.
“Chrissy.”
“Ja?”
‘Herinner je je de eerste klas nog?’
Ik deed alsof ik nadacht.
“Nee.”
Zijn gezicht betrok.
“Ernstig?”
“Noah, ik maak een grapje.”
Hij keek me boos aan.
“Dat is niet grappig.”
“Het was een beetje grappig.”
Toen stak hij zijn pink uit.
En plotseling was ik weer zes.
Rozijnen.
Dinosaurussen.
Een wreed jongetje.
Een belofte die ik die middag was vergeten, maar die ik op de een of andere manier toch twaalf jaar lang ben nagekomen.
Ik haakte mijn pink om de zijne.
“Gala?”
Noah knikte.
“Gala.”
Toen lichtte zijn hele gezicht op.
“Ik heb de vlinderdas al gekocht.”
Ik knipperde met mijn ogen. “Wanneer?”
“November.”
“Noah, het was november.”
“Precies.”
“Wat betekent dat?”
“De winkels raken door hun voorraad heen,” zei hij.
“Ze zouden niet zonder vlinderdassen komen te zitten.”
“Dat weet je niet.”
Zo vroeg Noah me officieel mee naar het schoolbal.
***
Op de avond van het schoolgala was ik boven aan het prutsen met een oorbeltje toen de deurbel ging.
Mijn tante belde op.
“Chrissy! Hij is er!”
“Zeg hem dat het twee minuten duurt!”
Net buiten de voordeur klonk Noahs stem.
“Dat zei ze vijftien minuten geleden!”
Verrader.
Ik maakte de oorbellen af en bekeek mezelf in de spiegel.
Mooie jurk.
Gekruld haar.
De make-up waar mijn tante bijna een uur over had gedaan.
Ik was nerveus.
Het gaat niet over Noach.
Over al het andere.
Het schoolbal leek me altijd iets voor oudere mensen.
Toen was ik ineens de oudere.
Ik pakte mijn tas.
Voordat ik bij de trap aankwam, hoorde ik mijn moeder de voordeur openen.
Toen stilte.
