Hij verwachtte dat we nooit meer wakker zouden worden.
Ze vroeg waar Daniel was.
‘Ik denk dat hij buiten is,’ fluisterde ik. ‘Maar ik weet niet zeker of hij echt weg is.’
Noah kroop naar het raam en tilde een hoek van het rolgordijn op.
Hij keek me aan en schudde zijn hoofd.
Geen auto vertrokken. Geen spoor van Daniel.
De centralist vertelde me dat er hulp onderweg was.
Noah wilde meteen naar de achterdeur rennen, maar ik hield hem tegen.
Eerst opende ik de vriezer opnieuw, haalde de verzegelde zak met eten eruit en stopte die in de tailleband van mijn joggingbroek, onder mijn shirt.
Toen hielp ik Noah overeind.
Zijn knieën knikten even, en ik ving hem op tegen de koelkast totdat hij weer op eigen benen kon staan.
We liepen langzaam door de keuken, Noah hield mijn pols vast terwijl ik één hand op het aanrecht hield.
Ik heb de achterdeur open gedaan.
Plotseling schenen koplampen dwars door de jaloezieën.
Ik sloeg erop
Hij schoof de nachtgrendel terug op zijn plaats en trok Noah bij het raam vandaan.
‘Vloer,’ fluisterde ik.
Hij begreep het meteen.
Noah liet zich naast zijn stoel vallen. Ik ging op de tegel zitten en hielp zijn arm weer in de positie te brengen waarin hij zich eerder bevond.
Toen legde ik mijn handpalm plat tegen mijn gezicht en sloot mijn ogen.
Een autodeur sloot buiten.
De sleutels schuurden tegen het slot.
Noah bleef staan.
Ik ook.
De achterdeur ging open.
Daniel stapte de keuken in.
Typ PLATE en ik ga verder.
(Ik weet dat je nieuwsgierig bent naar het volgende deel, dus heb geduld en lees verder in de reacties hieronder.)
