Ik was gewond en had het moeilijk met onze 5 maanden oude tweeling, maar mijn man zei dat ik het alleen moest doen en daar kreeg ik al snel spijt van.
De trap was altijd al een beetje steil geweest.
DNA-kits bestellen
Ik had dit al opgemerkt toen we drie jaar geleden voor het eerst naar het huis keken, vóór de tweeling, vóór ons huwelijk zo was geworden als het nu is, in de periode dat Derek en ik nog overal mogelijkheden in zagen, zelfs in de steilheid van de trap in een huis dat we overwogen. Ik had het toen al genoemd, iets gezegd over de hoek, en Derek had gezegd dat we er een antislipmat onder zouden leggen. We hebben er nooit een antislipmat onder gelegd en ik was er niet meer over na gaan denken, zoals je dat doet met dingen in een huis waar je woont, totdat ze onderdeel worden van het landschap dat je niet meer ziet.
De valpartij vond plaats op een dinsdagochtend.
Ik droeg een van de jongens, Eli, in mijn linkerarm, en een spuugdoekje en een fopspeen in mijn rechterhand, en ik was ook moe op de manier waarop ik al vijf maanden moe was, een soort vermoeidheid met een eigen karakter, zwaar en allesomvattend, de vermoeidheid van een lichaam dat geen volledige slaapcyclus heeft doorlopen sinds vóór de geboorte van de jongens.
Mijn voet bleef haken aan de tweede trede van boven.
Probeer relatietherapie.
Eli maakte het goed.
Ik liet Eli niet los.
Dit is wat ik allereerst wil zeggen, vóór de arm, vóór Derek, vóór wat dan ook: ik heb Eli niet losgelaten. Mijn lichaam nam die beslissing voordat ik er bewust over na kon denken, de specifieke instinctieve keuze van een moeder die valt, namelijk alles om het kind heen slaan en alles wat er op haar afkomt absorberen met de delen van zichzelf die beschikbaar zijn.
Mijn rechterarm stootte tegen de trap.
De rest van mijn lichaam schikte zich rond Eli.
We bereikten de bodem en Eli huilde, geschrokken en verdrietig, en ik zat op mijn knieën op de gangvloer met mijn rechterarm in een beweging die armen normaal niet maken, iets wat mijn geest maar langzaam kon verwerken omdat het even duurt voordat zo’n intense fysieke pijn verwerkt is.
Het ging goed met hem.
Zoek medische centra
Hij huilde, maar verder ging het goed met hem.
Ik hield hem vast met mijn linkerarm.
Hij stopte eerder met huilen dan ik.
Mijn schoonmoeder, Sandra, was tien minuten eerder aangekomen om te helpen met de ochtendvoeding, een van de regelingen die ik in de maanden sinds de jongens thuis waren getroffen had getroffen. Het was een lappendeken van hulp die ik had georganiseerd omdat Derek het niet had gedaan en omdat de tweeling twee mensen waren die constante zorg nodig hadden en ik maar één persoon was die soms moest slapen en die niet op twee plaatsen tegelijk kon zijn.
Sandra kwam uit de keuken toen ze de val hoorde.
Ze vond me op de vloer in de gang.
Begin met het aanmaken van een babyuitzetlijst
Ze belde de ambulance.
In het ziekenhuis lag ik twee uur lang voor de röntgenfoto’s, moest ik wachten en legde een arts uit wat een radiusfractuur inhield en wat ik de komende zes weken wel en niet mocht doen. Hij legde het zo voorzichtig mogelijk uit, zoals artsen dat tegenwoordig doen tegen mensen die zichtbaar slaapgebrek hebben en een baby vasthouden, maar die voorzichtigheid veranderde niets aan de betekenis.
Gedurende zes weken mag je niets tillen dat zwaarder is dan een paar kilo.
Mijn zoons wegen elk ongeveer zestien pond.
Sandra bracht ons naar huis, hielp me de jongens in slaap te krijgen en zette thee. Ze zei niet wat ik zag dat ze dacht, namelijk dat ik Derek nodig had om zijn verantwoordelijkheid te nemen en dat ze er niet zeker van was dat hij dat zou doen.
Ik heb Derek op zijn werk gebeld.
Raadpleeg een familierechtadvocaat.
Hij kwam die avond thuis.
Ik wil eerlijk zijn tegenover Derek in het begin van dit verhaal, want eerlijkheid is wat ik het verhaal verschuldigd ben, zelfs als het pijnlijk is. Toen hij die avond thuiskwam en het gips zag, trok hij diezelfde uitdrukking op zijn gezicht die me deed denken aan wie hij was voordat we kinderen kregen , die oprechte bezorgdheid leek te verraden.
Hij vroeg of het goed met me ging.
Ik zei dat ik mijn arm had gebroken en dat de dokter had gezegd dat ik zes weken lang geen zware dingen mocht tillen.
Hij zei dat dat veel was.
Ik zei ja, dat klopte, en dat ik zijn hulp nodig had met de jongens. Niet voor zes weken volledige betrokkenheid, hoewel ik daar wel om had kunnen vragen. Ik vroeg af en toe een dag vrij van mijn werk. Een paar avonden per week een uurtje eerder. Thuiswerken op de dagen dat Sandra niet kon komen.
DNA-kits bestellen
Hij rolde met zijn ogen.
De oogrol volgde nog voordat er iets gezegd was, wat op zichzelf al een vorm van communicatie is, de specifieke lichaamstaal van iemand die al heeft besloten dat een verzoek onredelijk is voordat hij of zij het volledig heeft kunnen aanhoren.
Hij zei dat hij een baan had.
Hij zei dat hij niet met de kinderen wilde blijven zitten.
Ik bleef kalm.
Ik legde uit dat mijn arm gebroken was, dat ik in het gips zat en dat ik om hulp vroeg bij de verzorging van twee baby’s van vijf maanden oud met slechts één bruikbare arm.
Hij zei dat moeders geen ziektedagen krijgen.
Zie meer op de volgende pagina.
Zoek medische centra
Hij zei dat ik graag kinderen wilde en dat ik voor ze kon zorgen.
Hij zei dat het niet zijn probleem was.
Ik ging op de bank zitten.
Ik zat op de bank met mijn gipsverband op mijn schoot en mijn zoon in mijn andere arm. Ik keek naar mijn man en verwerkte, met de specifieke traagheid die kenmerkend is voor iemand die informatie ontvangt die veel verwerking vereist, wat er zojuist tegen me gezegd was.
Derek wilde graag kinderen.
Dit staat niet alleen in mijn geheugen gegrift, maar ook in officiële documenten: de e-mails, de gesprekken en die specifieke avond drie jaar geleden waarop hij voor het eerst het idee van een gezin ter sprake bracht , waarop hij zelf het onderwerp had aangesneden, zei dat hij zichzelf als vader voorstelde en dat hij dat graag met mij wilde.
Begin met het aanmaken van een babyuitzetlijst
Ook hij had gehuild toen de jongens geboren werden.
Ik was erbij.
Ik zag hem.
Hij had Eli en vervolgens Owen vastgehouden en hij had gehuild zoals kersverse vaders soms huilen, de overweldigende, specifieke emotie van iemand die iets tegenkomt wat hij zo graag wilde en nu in zijn handen houdt. En ik had op dat moment geloofd dat we er samen voor zouden gaan, dat het team dat we aan het vormen waren, zou blijven groeien, dat de baby’s van ons zouden zijn zoals dingen van ons zijn wanneer beide partners erin hebben geïnvesteerd.
De maanden die volgden, hadden dit inzicht bijgesteld.
Hij was ‘s nachts geen enkele keer opgestaan.
Raadpleeg een familierechtadvocaat.
Geen enkele keer.
Hij had geen luier verschoond zonder dat hem dat specifiek gevraagd was, en als hem dat wel gevraagd werd, verzon hij vaak een excuus waarom dat moment niet uitkwam. Hij was niet naar een afspraak bij de kinderarts geweest. Hij had ze niet gewassen of aangekleed en was niet bij ze gebleven tijdens de moeilijke periodes van clustervoeding die twee tot drie uur duurden.
Hij kwam thuis van zijn werk, plofte neer op de bank, keek televisie en verwachtte dat ik zou koken. Dat deed ik, want koken was blijkbaar weer een van die dingen die ik moest doen.
Ik had dit al een tijdje onder controle.
Vervolg op de volgende pagina.
