Ik ben geboren als Naomi Marie Blackwood, werd Naomi Canton toen ik in 1981 met Nicholas trouwde, en bleef die persoon tot drie weken geleden, de dag nadat we hem begraven hadden. Ik ben 68 jaar oud, met artritis in mijn handen die zich nog herinneren hoe ik het zuurdesembrood moest bakken waar mijn zoon Brandon vroeger op zondagochtend om smeekte, en hoe het haar van mijn dochter Melissa aanvoelde toen ik het vlocht voordat ze naar de basisschool ging. Ik vertel u dit zodat u begrijpt dat ik, voordat alles instortte, gewoon een moeder was die geloofde dat ze goede kinderen had opgevoed.
Nicholas overleed na veertien maanden aan kanker. Alvleesklierkanker – de stille beul die je net genoeg tijd geeft om je zaken op orde te brengen, maar niet genoeg tijd om echt met de wetenschap te leven. In het begin hielden we het stil, alleen tussen ons. Onze kinderen waren druk met hun eigen leven. Brandon met zijn carrière als financieel adviseur in Boston, waardoor hij schijnbaar elke belangrijke feestdag miste. Melissa met haar steeds weer mislukkende wellnessbedrijven in Denver, die op de een of andere manier altijd “nog één” investering van papa nodig hadden.
‘Ze hebben deze last nog niet nodig,’ had Nicholas gezegd, terwijl hij naar het plafond van onze slaapkamer staarde. Door de morfine klonk hij wat onduidelijk. ‘Laat ze nog even van hun leven genieten zonder deze schaduw.’ Ik knikte, want ik hield van hem. Maar ik wist wel beter. Ik kende onze kinderen.
Toen ze eindelijk aankwamen bij onze bescheiden boerderij aan de rand van Milfield, Pennsylvania – hetzelfde huis waar ze waren opgegroeid, waar Nicholas en ik Canton Family Orchards hadden opgebouwd van twintig hectare verwaarloosde appelbomen tot een van de meest gerespecteerde biologische fruitbedrijven in de staat – brachten ze geen troost. Ze kwamen met vragen over het testament.
‘Mam, ik probeer gewoon praktisch te zijn,’ zei Brandon, met die neerbuigende toon die hij zich had aangeleerd na zijn eerste bonus van zes cijfers. We zaten aan de keukentafel, Nicholas sliep boven, toen hij het onderwerp voor het eerst aansneed. ‘De medische kosten moeten zich opstapelen. Hebben jullie er al eens aan gedacht om kleiner te gaan wonen? Het bedrijf kan niet makkelijk zijn om alleen te runnen.’
Brandon verliet Milfield op achttienjarige leeftijd en verklaarde het kleine stadje in Pennsylvania net zo verstikkend als de grond waarmee hij zijn opleiding had betaald. Hij bezocht de streek alleen wanneer het absoluut noodzakelijk was, en verbleef dan meestal in een hotel in plaats van in zijn oude kinderkamer, omdat “de buitenlucht mijn sinussen irriteert”. Maar plotseling, in de laatste weken van zijn vader, ontwikkelde hij een diepe interesse in het familiebedrijf dat hem gedurende zijn hele tienerjaren in verlegenheid had gebracht.
Melissa arriveerde drie dagen later, met zes koffers en de geur van een dure mislukking. Vijf wellnessprojecten in acht jaar tijd. Elk project was opgezet met het geld van haar vader. Elk project werd stopgezet toen er daadwerkelijk werk in moest worden gestoken. Maar ze omhelsde Nicholas met oprechte tranen en sliep naast zijn bed de nacht voordat hij overleed, en daarom worstel ik nog steeds met wat er daarna kwam.
De begrafenis was klein, precies zoals Nicholas het gewild zou hebben. De begraafplaats ligt op een lage heuvel buiten de stad, met uitzicht op onze boomgaarden; de lentebloesems begonnen net te verschijnen. Ik stond tussen mijn kinderen in terwijl ze hem in de grond lieten zakken, Brandons armen stijf om mijn schouders geslagen, Melissa openlijk huilend in een zakdoek met monogram die ik nog nooit eerder had gezien.
Vervolg op de volgende pagina.
