Ook onze spaargelden en andere gezamenlijke bezittingen werden verdeeld.

Aanvankelijk maakte ik me zorgen over geld.

Ik had geen traditionele baan.

Ik was een kunstenaar.

Jarenlang beschouwden mensen dat als een hobby, simpelweg omdat ik vanuit huis werkte.

Dat was niet het geval.

Ik verkocht originele schilderijen.

Aangenomen opdrachten.

Diverse ontwerpen in licentie genomen.

En ik spaarde en investeerde in stilte een deel van alles wat ik verdiende.

Ik was niet rijk.

Maar ik was ook niet machteloos.

Mason woonde voornamelijk bij mij.

Tyler kreeg regelmatig tijd met Mason doorgebracht, inclusief overnachtingen zodra Mason zich daar voldoende aan op zijn gemak voelde.

Ik heb nooit geprobeerd ze uit elkaar te houden.

Mason hield van zijn vader.

Hij was ook woedend op hem.

Beide beweringen zouden waar kunnen zijn.

Zo heb ik geleerd hoe ik me beleefd moet gedragen.

Laila en ik zullen nooit vrienden worden.

Ik betwijfel of we elkaar ooit aardig zullen vinden.

Maar ze werd een deel van Masons leven omdat zijn vader ervoor koos om samen met haar een toekomst op te bouwen.

En omdat Mason nu een halfbroer of -zus had.

Ik weigerde mijn zoon te laten opdraaien voor mijn wrok als volwassene.

Een paar maanden nadat de scheiding definitief was, verhuisden Mason en ik naar een appartement met drie slaapkamers.

Zijn kamer was de eerste die we af hadden.

De tweede werd van mij.

En het derde werd iets wat ik al jaren wilde.

Een echt kunstenaarsatelier.

Geen enkel hoekje van de eetkamer.

Geen schilderijen die achter de bank verstopt liggen.

Een echte kamer.

Planken voor mijn verf.

Een grote werktafel.

Goede verlichting.

Een deur die ik kon sluiten.

De eerste nacht nadat ik alles had geïnstalleerd, stond ik midden in de kamer en begon ik te huilen.

Niet omdat ik Tyler miste.

Ik huilde omdat ik eindelijk begreep hoeveel van mezelf ik onbewust in ons huwelijk had gestopt.

Tyler had me niet zomaar bedrogen.

Hij had een compleet nieuwe toekomst opgebouwd voordat hij de moed vond om een ​​einde te maken aan de toekomst die hij al had.

En op de een of andere manier had hij verwacht dat ik me er stilletjes bij neer zou leggen en het zou accepteren.

Ik haat hem niet meer.

Meestal heb ik niet genoeg gevoelens voor hem om hem te haten.

Het gaat beter met Mason.

Hij stelt nog steeds vragen.

Soms zijn het lastige