Op haar allereerste dag in de gevangenis omsingelden drie van de gevaarlijkste gevangenen een 78-jarige bejaarde vrouw en eisten dat ze hen alles zou geven wat ze bezat. Nadat ze weigerde, begonnen ze de bejaarde vrouw op brute wijze te mishandelen.

Om precies te zijn, bijna niemand. Tegen de achterwand zat een jong meisje dat praktisch niemand in de gevangenis opmerkte.
Ze was hier een paar maanden geleden terechtgekomen en had in die tijd met bijna niemand gesproken. Tijdens wandelingen zat ze altijd alleen, bemoeide ze zich niet met conflicten, was ze niet onbeleefd tegen wie dan ook, en zelfs als andere gevangenen met haar probeerden te praten, antwoordde ze met een paar woorden en ging weer weg.

Velen vonden haar vreemd, sommigen dachten zelfs dat ze gewoon te bang was voor de gevangenis.
Die dag zat het meisje ook alleen en keek aanvankelijk toe wat er gebeurde.
Maar toen Razor de oude vrouw opnieuw tegen de grond duwde en haar hand ophief om haar nog een keer te slaan, stond het meisje langzaam op.
Ze liep naar hen toe en zei kalm:

— Laat haar met rust.
Op de binnenplaats werd het plotseling stil.
Razor keek het meisje een paar seconden aan en lachte toen.
— Heb je het nu tegen mij?
— Tegen jou.
Razors vrienden wisselden blikken.

— En wat doe je als ik haar niet met rust laat?
Het meisje zei niets.
Ze liep gewoon naar de oude vrouw toe en hielp haar overeind.
Razor greep het meisje bij de schouder en draaide haar abrupt naar zich toe.
Maar slechts enkele seconden later gebeurde er iets wat niemand op het erf had verwacht.